امروز می خوام شما رو با محسن نامجو آشنا کنم. البته شاید خیلی ها اسمشو شنیده باشن ولی خوب به نظرم آدم نابغه ای میاد که سبک کارشو خیلی دوست داشتم. سنش خیلی زیاد نیست ولی ظاهرا سبک های موسیقی رو خوب می شناسه. اون چیزی که متفاوتش کرده تلفیق در موسیقیه چیزی که امروز تو خیلی از رشته های دیگه هم داره روش کار میشه. راجع به این هنرمند میتونین اینجا یه مطالبی پیدا کنین همچنین توضیحات مفصلی در اینجا آمده.
“مشخصهٔ آثار نامجو «تلفیق» است: تلفیق سبکهای مختلف موسیقی ایرانی و خارجی و تلفیق اشعار کلاسیک با شعرهایی که خود میسراید. در موسیقیهای او گوشههایی از سبکهای راک، سنتی، بلوز، جاز و محلی به گوش میرسد. از شعرهای مولوی، حافظ و جامی گرفته تا شاملو و براهنی در آثار او به گوش میرسد که گاهی عباراتی کوچهبازاری در میان ابیات آنها اضافه شده. او در این باره میگوید: «تلفیق از نظر من اپیدمی زمانهاست. تلفیق موسیقیایی دو شکل دارد، یکی تلفیق ابزار است، مثلا قرار دادن گیتار در برابر سه تار که چیز جدیدی نیست؛ و دیگری تلفیق گام که تا به حال کمتر در موسیقی ایران به آن پرداخته شده، مثلا کافیست که دو نت از دستگاه شور حذف شود تا به گام بلوز برسیم.»
نامجو در خوانندگی از صداهای نامتعارف نیز استفاده میکند. به گفتهٔ خودش این مسأله حاصل این است که به حنجره به عنوان یک ابزار صوتی نگاه میکند، و در نتیجه بی آن که در بند سبکهای خوانندگی باشد، هر صدایی از خود درمیآورد.
یکی از آهنگهای او با نام بگو نگو در جشنوارهٔ موسیقی وبگاه تهران اونیو در سال ۲۰۰۴ دوم شد.”
به چند تا از آهنگهای خوب این هنرمند: لیلای من و آتش در دل و بیا بیا گوش کنید.
