در جستجوی شادی (قسمت اول)

چند روزیه دارم فکر می کنم که شادی اصولا چیه و چرا مردم ما انقدر شاد تشریف دارن!! طبق عادت مالوف سری به اینترنت زده و جستجوی مبسوطی کردم. یه خبریو دیدم که راجع به شادی بود در کشور دانمارک. جالبه بدونین که درranking جدید شادی در کشورها بازم دانمارک رتبه اول رو کسب کرده. در این خبر دیدم که با چند تا دانشجو مصاحبه میکرد میگفتن که ما خیلی خوشحالیم و تازه یکیشون می گفت تو جنوب اروپا ملت خوشحال ترهم هستن و توخیابونا بیشتر میبینی که مردم دارن میخندن. بیشتر حرفش از آزادی بود میگفت ما هر کاری بخوایم میتونیم انجام بدیم و استرس کمی در زندگی داریم. بعد هم راجع به تسهیلاتی که در دانمارک برای دانشجوها، افراد پیر، بچه ها و سلامتی مردم در نظر گرفته بودن صحبت کرد. تقریبا میشد گفت هر چی که اونا دارن و باعث شادیشون هست ما نداریم با این همه بازم جالبه بدونین که ایران عزیز ما در سال 2006 در این ranking رتبه 95 رو کسب کرده بود! که البته با توجه به رشد خیره کننده در تمامی امور در طی این دو سال حدث میزنم که باید در این زمینه هم یه رشدی داشته باشیم. به هر حال برای اینکه یه دیدی از پراکندگی شادی داشته باشین میتونین نقشه شادی رو که سال 2006 منتشر شده happiness_map ببینید.

اما نکته جالب دیگه اینه که همه انتظار دارن که مثلا خوشحالترین جای دنیا یه کشور با آب و هوای خوب و آفتاب دلچسب و سواحل زیبا باشه نه دانمارکی که آب وهوای خوبی نداره و مردم بالاترین درصد مالیات در دنیا (50 تا 70 درصد) رو می پردازن. اما واقعا دلیل این خوشحالی چیه؟ طبق چیزایی که خوندم برداشتم اینه که دو تا فرق عمده بین ما و اونها وجود داره:

1- با این که مردم دانمارک بهترین وسایل زندگی رو دارن ولی خرید و مصرف برای اونها اولویت زندگی نیست

2- مردم نسبت به هم و به دولت اعتماد زیادی دارن

همه مردم قدرت خرید ماشین رو دارن ولی اکثرا دوچرخه سوار می شن و دوچرخه ها رو بدون قفل تو خیابون رها میکنن (نه مثل ما که موقع دوچرخه سواری دوچرخه رو ازت میدزدن!). مادرا بچه هاشونو رها میکنن تو خیابون که بازی کنن خودشون میرن دنبال خرید (ولی اینجا بچه که سهله آدم بزرگ رو با جاش از خیابون بلند میکنن). اکثر مردم خودشون رو جز %80 خوشبخت ترین آدم ها می دونن. یک رفتگر با 5 ساعت کار در روز از زندگی کاملا راضیه و جزء طبقه متوسط رو به بالا محسوب میشه (وقتی با دوستام صحبت می کنم در شغلهای مختلف و با درآمدهای متفاوت خیلی چیزا بینشون فرق می کنه ولی یه چیز بین اکثرشون ثابته و اون عدم رضایته).

باشه حالا نمی خواد دپرس بشین بالاخره ممکنه که ما نتونیم کشورمون و فرهنگمون و مثل دانمارک کنیم ولی شاید یه راههایی باشه که خودمون شادتر زندگی کنیم حتی اگه جامعه به ما این اجازه رو نده. من میخوام راجع به این راهها فکر کنم.

ادامه دارد …